Solidarni, nasz jest ten dzień A jutro jest nieznane, Lecz żyjmy tak jak gdyby nasz wiek, Pod wolny kraj spokojnie kładź fundament.
A jeśli ktoś nasz polski dom zapali, to każdy z nas gotowy musi być, Bo lepiej byśmy stojąc umierali, niż mamy klęcząc na kolanach żyć!
Solidarni, nasz jest ten dzień - Połączmy się bo jeden jest nasz cel.
Słowa hymnu „Solidarności”, autorstwa poety Jerzego Narbutta i muzyki Stanisława Markowskiego. Dzisiaj hymn jest zapomniany i warto przypomnieć go, gdyż oddaje ducha tamtych strajkowych dni z sierpnia 80 roku. Dni, które zostały nazwane „rewolucją bez rewolucji” i zaowocowały powstaniem NSZZ „Solidarność”, pierwszego niezależnego od władzy komunistycznej związku zawodowego i ruchu społecznego w państwach, będących pod dominacją Związku Sowieckiego. Niech te słowa, które w sierpniu 1980 roku wytyczały drogę do celu, jakim było powstanie wolnej i demokratycznej Polski, pozostaną w naszej pamięci.
230 lat temu Polacy z nadzieją witali uchwałę Sejmu Wielkiego ustanawiającą Konstytucję. Irlandzki filozof, jeden z czołowych polityków nowoczesnego konserwatyzmu Edmund Burke (1729 - 1797), nazwał ją "najczystszym" dobrem publicznym, jakim kiedykolwiek obdarowano ludzkość.” Konstytucja 3 Maja, jak zwykło się mówić o tej ustawie zasadniczej, stanowiła jeden z milowych kroków w dziejach naszego państwa, na równi w szeregu z przyjęciem chrześcijaństwa, powstaniem sejmu walnego, odzyskaniem niepodległości w 1918 roku, czy powstaniem Solidarności. Nie byłoby jednak Konstytucji, gdyby nie znalazły się osoby, które na pierwszym miejscu stawiały dobro Polski. Rzeczpospolita w XVIII wieku wymagała radykalnej naprawy ustrojowej. Kiedy inne państwa w Europie umacniały swoje potęgi, w Rzeczypospolitej ster rządów był w rękach tych polityków, którzy bardziej martwili się tym co obcy sądzą o nas. Tak powstało przekonanie, że tylko słaba Rzeczpospolita, która nie zagraża sąsiadom, może być bezpieczna. Jakże złudne to było przekonanie! Austria, Rosja i Prusy także kosztem Rzeczpospolitej stawały się potęgami. Łamano przy tym wszelkie zasady, nie zważano na traktaty czy inne ustalenia. Znamienne, że w owym czasie państwa te mogły liczyć na swoich sojuszników wśród mieniących się elitami politycznymi w Polsce. To za ich sprawą doszło do zdrady, powstania konfederacji targowickiej, sprowadzenia interwencji rosyjskiej przeciwko uchwaleniu Konstytucji 3 Maja i w konsekwencji rozbioru. Warto zatem przytoczyć w tym miejscu słowa Marszałka Józefa Piłsudskiego: „Polska jest stale oskarżana w innych państwach. Jest w tym wyraźna i niedwuznaczna chęć posiadania w Europie państwa, którego kosztem można byłoby załatwić wszystkie porachunki europejskie. Podziwu godne jest stałe zjawisko, że te projekty międzynarodowe znajduję tak chętne ucho, no i języki, nie gdzie indziej jak w Polsce”.
W rocznicę uchwalenia Konstytucji, zachęcam wszystkich do obejrzenia spektaklu z 1977 r „Konstytucja 3 Maja” w reżyserii Grzegorza Królikiewicza.
81 lat temu Sowieci dokonali niebywałej w dziejach świata zbrodni na oficerach Wojska Polskiego. Polacy zginęli tylko dlatego, że byli Polakami. Stanowili elitę wojska polskiego. Dla Sowietów stanowili zagrożenie, nie można było ich „odwrócić”, przekonać do zbrodniczego systemu, jak to Sowieci uczynili z niektórymi polskimi „inżynierami dusz” – artystami czy pisarzami, których wykorzystano do współpracy. Polski żołnierz wychowany był na tradycji dochowania wierności przysiędze. Obchodzony 13 maja Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej przypomina nam o tamtej zbrodni, której nigdy nie rozliczono. Żaden ze zbrodniarzy nie poniósł kary, przez wiele lat Sowieci ukrywali ją przed światem. My jednak mamy obowiązek, aby pamiętać. Mamy obowiązek przekazywać prawdę o Katyniu i innych miejscach, gdzie dokonywano ludobójstwa komunistycznego systemu naszym następcom i całemu światu. „Jeśli zapomnę o Nich – ty Boże na niebie, zapomnij o mnie”, pisał Adam Mickiewicz w „Dziadach”. Te słowa niech stanowią memento o tamtych czasach.
Sto lat temu, 17 marca 1921 roku została uchwalona przez Sejm Ustawodawczy Konstytucja, nazwana później „Marcową”. Polska weszła do grupy państw o ustroju republikańskim, stąd przyjęta została przedrozbiorowa nazwa Rzeczpospolita. Konstytucja z 1921 roku była zaliczana do najbardziej demokratycznych ustaw zasadniczych na świecie.
Republikański system rządów zalicza się do najbardziej wymagających. Zasada, iż „władza należy do całego narodu”, czyli do wszystkich obywateli, którzy sprawują rządy poprzez wybieranych przedstawicieli sprawia, iż społeczeństwo winno charakteryzować się pewnymi cnotami obywatelskimi takimi jak odpowiednie przygotowanie do pełnienia funkcji publicznych, uczciwością, pracowitością i poczuciem sprawiedliwości.
Konstytucja Marcowa stanowiła ważną cezurę w procesie odbudowy Polski po ponad wiekowym okresie zaborów. Jednoczyła Polskę i wszystkich obywateli, likwidowała nierówności społeczne, wytyczała demokratyczny kierunek rozwoju. Z pewnością nie była ustawą doskonałą, nie mogła nią być zważywszy na wielość problemów, z jakimi Polska mierzyła się w tym okresie. Natomiast była świadectwem dojrzałości elit politycznych, reprezentujących różne partie i ugrupowania, które w tej różnorodności interesów i wizji, potrafiły znaleźć wspólne cele. A tym celem była silna, wielka i demokratyczna Polska.
Nazwano ich Wyklętymi, bo mieli być zapomniani, skazani na śmietnik historii, niczym Maciek Chełmicki w filmie Wajdy „Popiół i diament”, któremu kazano konać na wrocławskim śmietniku, dzisiejszym Wzgórzu Andersa. Przypisywano im zbrodnie, których nie popełnili. Odmawiano im godności ludzkiej, dezawuując ich patriotyzm i złożoną przysięgę żołnierską, że „będą walczyć z wrogiem Polski do ostatniej kropli krwi”. Żołnierze Wyklęci, Żołnierze Niezłomni, Powojenni Powstańcy - w dniu 1 marca obchodzimy pamięć o Nich wszystkich. Nie jest to data przypadkowa. Niesie ona w sobie pamięć, wrośnięta niczym w kamień, o mordzie dokonanym na siedmiu członkach kierownictwa IV Zarządu Głównego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”: Łukaszu Cieplińskim, Mieczysławie Kawalcu, Józefie Batorym, Adamie Lazarowiczu, Franciszku Błażeju, Karolu Chmielu, Józefie Rzepce. Stanowili oni ostatni ogólnopolski trzon koordynujący działalność skierowaną przeciwko okupacji sowieckiej w Polsce i rządowi komunistycznemu, który został ustanowiony przez okupanta.
Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych, bo tak brzmi pełna nazwa tego święta państwowego, zostało ustanowione z inicjatywy ŚP Prezydenta Lecha Kaczyńskiego w 2011 roku. Święto jest hołdem dla tych wszystkich polskich żołnierzy, którzy po zakończeniu wojny nie złożyli broni. Pozostając wierni złożonej przysiędze żołnierskiej prowadzili nadal walkę o pełną niepodległość Polski. Ostatnim Żołnierzem w tej nierównej walce był wachmistrz Józef Franczak ps. „Lalek”, który zginął w walce 21 października 1963 roku w Majdanie Kozic Górnych.