To jest archiwalna wersja strony internetowej
Zapraszamy na aktualną stronę internetową
Zespołu Szkół Ekonomiczno-Ogólnokształcących
we Wrocławiu!
Rocznica odkrycia grobów w Katyniu
Siedemdziesiąt dziewięć lat temu, 11 kwietnia 1943 roku niemiecka agencja prasowa podała informację o odnalezieniu masowych grobów polskich oficerów w Katyniu. Dwa dni później informację powtórzyło berlińskie radio. W tych dniach w sercach wielu rodzin polskich oficerów, którzy na próżno oczekiwali wiadomości od swoich bliskich, umarła nadzieja na zobaczenie ich wśród żywych. Do tej pory rodziny ofiar żyły w przeświadczeniu, że nagły brak wiadomości od wziętych do łagrów sowieckich oficerów od wiosny 1940 roku, to może skutek przemieszczeń obozów w głąb Związku Sowieckiego, a potem działań wojennych.
Polscy oficerowie w Katyniu i w wielu innych miejscach masowego ludobójstwa dokonanego w Sowietach podczas II wojny światowej, zginęli dlatego, bo byli Polakami. Była to kontynuacja sowieckiej polityki antypolskiej z lat 30., kiedy mordowano Polaków, którzy znajdowali się na terytorium Związku Sowieckiego. Straszna prawda o śmierci ponad 21 tysięcy żołnierzy, od samego początku była negowana przez Sowietów. Oni zbrodnię tę przypisywali Niemcom. Niemcy, wiedząc o możliwości mataczenia wokół Katynia, zwrócili się do niezależnego Międzynarodowego Czerwonego Krzyża o podjęcie badań na miejscu zbrodni. Niemcy zapewniali swobodę działań, zaproponowali także polskiemu rządowi w Londynie wysłania przedstawiciela. Polski rząd stanął przed dylematem – poznanie prawdy było istotne, ale działania Niemców miały na celu rozerwanie antyniemieckiej koalicji. Nie mogąc „grać na niemiecką nutę”, zdecydowano się wyrazić milczącą zgodę na wyjazd kilku Polaków, w tym pisarza i dziennikarza z Wilna Józefa Mackiewicza. Jego obecność gwarantowała rzetelność nadsyłanych informacji z Katynia.
W londyńskich „Wiadomościach” w 1951 r., Józef Mackiewicz pisał: „Zbrodnia katyńska nie wymagałaby tylu komentarzy, gdybyśmy od początku podeszli do sprawy od obiektywnej strony jej notoryczności, nie podlegającej dyskusji. Podobnie dziś tylko komuniści i ich najlepsi przyjaciele mogą zaprzeczać, ale cały świat uznał istnienie obozów koncentracyjnych w Sowietach za rzecz notoryczną. Natomiast masakra w Katyniu przedstawiona została jako rzecz szczególna. Szczególną jest istotnie, ale wyłącznie ze względu, że ofiarą padli jeńcy obcego państwa, a przede wszystkim jego korpus oficerski. Podkreślanie tego faktu jest słuszne, albowiem niezwykłość jego przemawia bardziej do wyobraźni zachodniego świata niż okoliczności, nazwijmy, zwykłego ludobójstwa. Na tym jednak niezwykłość Katynia się wyczerpuje. Po zdjęciu z ofiar mundurów, pozostają one zaledwie cząstką w łańcuchu takich samych już uprzednio popełnionych zbrodni masowych, których początek sięga czasów, gdy Hitlerowi nawet się nie śniły jego Oświęcimy.”
W dziejach Polski dotyczących relacji z Sowietami i Rosją w XX wieku, dochodzenie do prawdy było długie i uciążliwe z powodu „zamiatania pod dywan” dokonywanych przez Rosjan. Ukrywanie prawdy przez Rosjan powodowało, że nie było możliwości dokonania osądzenia winnych. Niestety, ta polityka w wykonaniu Rosjan funkcjonuje do dzisiaj. Czy tylko Rosjanie ukrywali prawdę o Katyniu? „Nikt nie jest tak ślepy, jak ci którzy nie chcą widzieć” - tę sentencję należałoby skierować także do polityków Zachodu, którzy doskonale znali prawdę, ale wobec okoliczności jej sprawców, sprzymierzeńców w walce z Niemcami, woleli milczeć. „Śmierci przez zapomnienie” - to metoda często stosowana przez Rosjan wobec niewygodnych dla nich faktów. Także tych z czasów nam bliższych. Dlatego tak trudno jest zbadać np. okoliczności tragedii z 10 kwietnia 2010 r. w Smoleńsku. Ale patrząc na akty zbrodni rosyjskiej dokonywane w Buczy i Hostomlu, słuchając wypowiedź Rogozina, byłego premiera Rosji, a obecnie szefa Roskosmosu: „Przyjedź do Smoleńska, porozmawiamy”, wielu inaczej niż do tej pory widzi okoliczności śmierci Prezydenta RP i pozostałych 95 pasażerów lotu na obchody w Katyniu. Gwoli przypomnienia należy dodać, że dzięki tamtemu wydarzeniu sprzed 12 lat wielu poznało prawdę o Katyniu.
Bernadetta Kruk-Manasterska
















