W roku 1996 minęło 50 lat działalności Zespołu Szkól Ekonomicznych im. Mikołaja Kopernika. Losy Szkoły przez owe 50 lat były jak najściślej związane z powojennymi dziejami Wrocławia, a wyniki działalności stawiają ją w rzędzie najlepszych szkół naszego Regionu. Jest również od wielu lat największą placówką oświatową we Wrocławiu. Absolwentów Zespołu Szkól Ekonomicznych można spotkać wszędzie - w sklepach, księgarniach, przedsiębiorstwach, fabrykach, bankach i innych zakładach pracy i instytucjach na terenie Wrocławia i Dolnego Śląska. Nie jest to rzeczą dziwną, jeżeli zważymy, że Szkołę w minionym 50-leciu opuściło około 35000 absolwentów. W ostatnim dziesięcioleciu egzamin maturalny zdało 1240 osób.
Ze względu na liczby jest to dorobek imponujący i z pewnością wyjątkowy, nawet w skali ogólnokrajowej. Niektórzy absolwenci po ukończeniu studiów zajęli znaczące miejsce w życiu Wrocławia. Wielu pracuje w szkołach. Są też tacy, którzy powrócili do swojej Szkoły już jako nauczyciele: Maria Kumala-Masior, Janina Urbaniak, Jolanta Ciesińska-Minajew, Henryka Wiecha-Barciszewska. Marek Sypek, Barbara, Mackiewicz-Wowrzyk, Małgorzata Petlicka-Wylot, Barbara Karpińska oraz Krzysztof Czaja.
Zespół Szkół Ekonomicznych w swoich początkach był szkołą dla młodzieży ze środowisk robotniczych i chłopskich, tylko nieliczni uczniowie wywodzili się z inteligencji. Szkoła, przeto gromadziła tę młodzież, która starała się zdobyć przede wszystkim zawód a jeśli udało się wyłowić spośród niej jednostki najzdolniejsze i zachęcić do podjęcia wyższych studiów, to nie mała w tym zasługa nauczycieli.
Przeglądając Kronikę Szkoły docieramy do czasów, które już są historią do pierwszych powojennych lat stolicy Dolnego Śląska. Najpierw był rok 1945. W odzyskanym po wojnie Wrocławiu budziło się nowe życie. Z polski centralnej, "zza Buga" przybywali na Ziemie Odzyskane osadnicy; przybywało także najmłodsze pokolenie do zniszczonego, wypalonego miasta. I właśnie we wrześniu 1945 roku, w dawnym budynku Mittelschule przy ul. Kościuszki 82, powstaje zalążek przyszłych szkół ekonomicznych we Wrocławiu, pod nazwą Państwowe Gimnazjum Kupieckie i Liceum Spółdzielcze. Organizatorem i dyrektorem tej placówki był Antoni Bigda.
Latem 1946 roku nastąpiła reorganizacja szkoły. Podzielono ją na Liceum Spółdzielcze z siedzibą przy ul. Worcella 3 i Liceum Administracyjno-Handlowe, które dało początek Zespołowi Szkół Ekonomicznych Nr 2 im. M. Kopernika. Tak, więc wtedy Szkoła, jako samodzielna jednostka organizacyjna, rozpoczęła swoją działalność od l września 1946 roku przy ul. Hauke-Bossaka 21. Pierwszym dyrektorem został przybyły ze Lwowa dr Emil Homik, doskonały organizator, człowiek o dużym doświadczeniu i ogromnej kulturze. Do pionierskiej ekipy uczących w Liceum Administracyjno-Handlowym należeli: Jadwiga Rosenbach, Kamila Łada, Mieczysław Łopuszański, Zofia Łańcucka (Ordon), Jerzy Maciejko, Maria Piątkowska, Marian Oleksiak, Władysław Sowa, Klementyna Falkiewicz, Juliusz Jastrzębski, Zygmunt Klinowski i inni. Nauczyciele skupieni wokół dra. Homika nie tylko uczyli, ale starali się również o wyposażenie szkoły, zwozili sprzęt, porządkowali teren. Trzeba było wiele hartu i woli, aby wytrwać, pracować z młodzieżą bez programów i podręczników w nie ogrzewanych zimą salach, często z powybijanymi szybami. Poświęcenie nauczycieli wynagradzały efekty pracy z uczniami, którzy zróżnicowani wiekiem, okaleczeni przez wojnę, garnęli się do wiedzy z ogromnym zapałem, chcąc nadrobić stracony czas. Ten pionierski okres kierowania Szkoła przez dra. Homika trwał 5 lat.
Pozwolił on okrzepnąć młodej placówce oświatowej, zintegrować nauczycieli i powiększyć ilość klas i kierunków. Niektórzy z członków ówczesnej Rady Pedagogicznej w późniejszych latach osiągnęli znaczne sukcesy w pracy naukowo-badawczej na wyższych uczelniach, jak dr Adam Wanke, nieżyjący już profesor antropologii na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego czy zmarły w 1984 r. dr Ludwik Byzylow, autor cennej pracy monograficznej "Historia Rosji" i profesor Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 50. będzie także rozpoczynał karierę w tej Szkole germanista Norbert Honsza - profesor UW. We wrześniu 1947 roku Szkolę przeniesiono do budynku przy ul. Komuny Paryskiej 36, a w 1956 do gmachu Powszechnego Domu Towarowego na III i IV p. Lecz fakt ten poprzedziły zmiany na stanowisku dyrektora.
W latach 1951-1953 Szkota kierował mgr Marian Oleksiak, następnie przez pół roku dr Aleksander Patrzałek, a od l października 1954 roku magister, następnie doktor nauk ekonomicznych - Bolesław Stefańczyk. Szkoła już wtedy nosiła nazwę Technikum Handlowe. Nastąpił teraz okres 28 letnich "rządów" dyrektora Stefańczyka; cala epoka w 50-letniej historii Szkoły. Był człowiekiem bardzo energicznym, miał przecież poza sobą szlak bojowy. Jako oficer I Korpusu Pancernego Wojska Polskiego przeszedł przez Ziemie Dolnośląską i jako jeden z pierwszych dotarł ze swoim czołgiem do Budziszyna. O Jego odwadze świadczyły odznaczenia: Krzyż Grunwaldu, Krzyż Walecznych i 7 medali wojennych.
Pod kierownictwem dyrektora B. Stefańczyka nastąpił okres rozkwitu Szkoły. Kiedy obejmował swoje stanowisko podlegało Mu zaledwie 9 klas Technikum Handlowego (około 300 uczniów); w dalszych latach Szkoła stała się jedną z większych, a może i największą placówką oświatową w Polsce. W szczytowym okresie, w roku szkolnym 1975/76, do Zespołu Szkół Ekonomicznych Nr 2 uczęszczało 4473 uczniów i słuchaczy. Szkoła rosła systematycznie. W roku szkolnym 1956/57, wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu społecznemu, utworzono przy Technikum Handlowym Zasadniczą Szkołę Handlową kształcącą sprzedawców dla potrzeb handlu w cyklu 3-letnim, następnie 2 i poi letnim. W kolejnym roku otwarto pierwsze klasy Policealnego Studium Ekonomicznego dla absolwentów liceów ogólnokształcących. Obok klas młodzieżowych, organizowano także semestry dla dorosłych na Wydziale Zaocznym. W roku szkolnym 1960/61 włączono 5 klas liceum o specjalności księgarstwo po zlikwidowaniu Technikum Księgarskiego przy ul. Kościuszki. Powiększyło się także grono nauczycielskie. Razem z klasami księgarskimi dołączyli: Zbysław Arct, Stefan Babecki, Zofia Janiak, Ireneusz Krzeczkowski, Elżbieta Weber, Zygmunt Wencel i były dyrektor Technikum Księgarskiego - Tadeusz Łaszcz.
Pogorszyły się znów warunki nauki. Na dwóch piętrach PDT zrobiło się ciasno - mimo nauki na dwie zmiany. Dwie małe, ciemne sale gimnastyczne nie mogły pomieścić ćwiczącej młodzieży. Nauczyciele prowadzący zajęcia z wychowania fizycznego: Barbara Czapkowicz, Janina Oleksiak, Stanisława Gołaszewska i Jan Nowakowski, musieli często wychodzić z uczniami na korytarze, które chociaż dosyć przestronne i bardzo czyste, dzięki staraniom zastępcy dyrektora d/s administracyjnych - Gustawa Żmijewskiego nie bardzo nadawały się do prowadzenia ćwiczeń. Brakowało pracowni, a dr Józef Lubojacki, który przejął bibliotekę szkolną od Kamili Lądowej, nie mógł pomieścić księgozbioru w ciasnej, ciemnej bibliotece. Wobec perspektywy dalszego rozwoju zachodziła potrzeba zdobycia nowej siedziby, zwłaszcza że i Powszechny Dom Towarowy planował rozszerzenie działalności i dążył do pozbycia się lokatorów.
Z inicjatywy dyrektora Stefańczyka, a także działaczy handlu i Rady Narodowej m. Wrocławia zrodziła się myśl budowy nowej szkoły ze składek pracowników handlu wpłacanych na rzecz Społecznego Funduszu Budowy Szkół i Internatów. Zamysł zrealizowano. W 1969 roku zakończono budowę Liceum Ekonomiczne Nr 2 (bo taką nazwę od 1967 r. nosiła Szkoła) mogło opuścić PDT i przenieść się do własnego, ładnie usytuowanego budynku przy ul. Drukarskiej 50. W dniu 17 października 1970 r. uroczyście odsłonięto tablicę pamiątkową i oficjalnie przekazano budynek Technikum Handlowe a następnie Liceum Ekonomiczne było w tych latach siedziba Okręgowego Ośrodka Metodycznego - sekcji ekonomicznej, którą kierowała mgr Janina Jakimczyk. Instruktorami tej sekcji byli w różnych okresach Romualda Dedio, Regina Kotulewska, Henryk Bański, Stefan Drozdowski, Jan Gołaszewski, Zygmunt Klinowski i Maria Masior.
W roku 1971 uroczyście obchodzono 25-lecie Liceum Ekonomicznego. Z tej okazji Szkoła otrzymała swojego patrona - Mikołaja Kopernika, który nie tylko był wielkim astronomem, ale także - o czym nie zawsze się pamięta - jednym z pierwszych ekonomistów w Europie. Komitet Rodzicielski ufundował sztandar, w hollu budynku odsłonięto płaskorzeźbę przedstawiającą Patrona a wykonaną przez mgr. Stefana Babeckiego.
W nowym budynku szkolnym znacznie powiększyła się liczba uczniów i nauczycieli, ilość oddziałów wzrosła do 80. Słusznie też w roku szkolnym 75/76, rekordowym pod względem uczniów i słuchaczy, zmieniono nazwę Liceum na Zespół Szkół Ekonomicznych Nr 2. Głównym trzonem Zespołu były 4 typy szkół: Liceum Ekonomiczne, Policealne Studium Ekonomiczne, Zasadnicza Szkoła Handlowa i Wydział Zaoczny. Kształcenie młodzieży szło w różnych kierunkach: ekonomika i organizacja przedsiębiorstw handlowych, zaopatrzenie i gospodarka materiałowa, księgarstwo, finanse i rachunkowość, a w Studium Policealnym stenotypia z korespondencja w języku obcym.
Uroczystym momentem w życiu szkoły był obchodzony w 1979 r. jubileusz dyrektora B. Stefańczyka, który świętował 25-lecie pracy na stanowisku dyrektora szkoły. Wszystkie uroczystości szkoły miały zawsze odpowiednią oprawę przygotowaną przez zespól zajęć pozalekcyjnych kierowany przez mgr Wiesławę Łuczków. Szczególnie ciekawe i bogate były (i są. nadal) programy muzyczne przygotowywane przez oddanego bez reszty szkole mgr. Stanisława Świerzowicza - pracującego od 1995 r. do dziś.
Uroczystość 35-lecia Zespołu Szkół Ekonomicznych Nr 2 przypadła w roku 1981. Pół roku później (1.01.82 r.) odszedł na emeryturę po 28 latach kierowania Szkołą dr B. Stefańczyk. Zbiegło się to jednocześnie ze stanem wojennym. Szkołą w tym czasie kierował dotychczasowy zastępca - mgr Zygmunt Wencel (do końca 1982 r.). Dyrektor Z. Wencel - doświadczony, wieloletni pedagog - umiejętnie pokierował pracą dydaktyczno-wychowawcza. Zdyscyplinował i zaangażował wszystkich pracowników szkoły i mimo trudnej sytuacji polityczno-społecznej nauka przebiegała sprawnie i bez zakłóceń.
W roku szkolnym 82/83 nowym dyrektorem Zespołu Szkół Ekonomicznych Nr 2 został mgr Bogusław Losiak, dotychczasowy zastępca naczelnika dzielnicy Wrocław-Krzyki i były inspektor oświaty. Kierował Szkołą 4 lala. Wprowadził zmiany w jej organizacji: powołał 3 zastępców dyrektora (do spraw nauczania i opieki LE i PSE - Z. Wencel, do spraw szkolenia i opiekun ZSH - B. Krzyżanowski. do spraw wychowania, zdrowia i sportu - A. Żabiński) oraz opiekuna praktyk uczniowskich - H. Kaczmarek-Szewczyk. W tym czasie budynek szkoły wymaga już kapitalnego remontu. Z powodu osiadania gruntu zaczynają pękać ściany i korytarze, Przy takim stanie budynku, w roku 1986, dyrekcję szkoły obejmuje mgr Bolesław Małecki. Jego najbliższymi współpracownikami byli: B. Krzyżanowski, K. Jóźków, H. Portkowska, J. Klimecka, L. Chrupa, H. Kaczmarek-Szewczyk oraz nieco później Krzysztof Rosłan - zastępca do spraw administracyjnych. Kadencja dyrektora Małeckiego, która trwała od 1 września 1986 roku do 31 sierpnia 1992 roku upływa pod znakiem remontów. Przebudowano lewe skrzydło szkoły, szatnie i pokój nauczycielski, dobudowano gabinety lekarskie. Przeprowadzono remont biblioteki, w wyniku, którego przybyło dodatkowe pomieszczenie. Nastąpiła też wymiana parkietów, stolarki okiennej i przyłączono ciepłą wodę.
W tym czasie Szkoła poszerza swój profil, przybywa nowych specjalności: bankowość, turystyka, finanse. Powstaje szkoła autorska o nazwie - Średnia Szkoła Kupiecka (4-letnia) i Zasadnicza Szkoła Kupiecka. W związku z powstaniem nowego kierunku: technik obsługi ruchu turystycznego, duży nacisk kładzie się na rozwój turystyki. Słynny był "pierwszy krok turystyczny" czyli wyprawy turystyczne klas pierwszych do pobliskiego Kuraszkowa k/Obornik 51, Równocześnie z inicjatywy dyrektora Maleckiego 27 stycznia 1987 r. odbywa się konkurs piosenki turystycznej. Ta impreza stanie się coroczną tradycją. Również z Jego inicjatywy zostaje powołany Społeczny Komitet Pomocy Szkole.
W roku 1992 "Konkurs Dyrektorów" wygrywa młody, prężny nauczyciel - mgr Krzysztof Czaja. Jest naszym absolwentem. W 1976 roku ukończył klasę 4Z (zaopatrzenie i gospodarka materiałowa), której wychowawczynią była pani mgr Alicja Kwolek. Bardzo dobry uczeń pani mgr Janiny Klimeckiej, kończy filologię polską na Uniwersytecie Wrocławskim. Do nas przychodzi z VII LO, gdzie przez kilka lat był polonistą. Dyrektor K. Czaja prezentuje nowy, menadżerski styl pracy. Swoją uwagę skupia na usprawnieniu systemu zarządzania i uspołecznianiu szkoły, angażując do ścisłej współpracy Radę Szkoły, Samorząd Uczniowski, Komitet Rodzicielski i Społeczny Komitet Pomocy Szkole.
Naczelnym hasłem dyrektora staje się: „ Duża szkoła, duży wybór”. Zostaje otwarta Średnia Szkoła Bankowa. Dzięki inicjatywie dyrektora Czai została nawiązana współpraca z bankami wrocławskimi (m.in. Bankiem Zachodnim) oraz Berlińską Akademią Bankową. Rozpoczęto współpracę ze szkołami w Burdgorf-Lehrte k. Hanoweru oraz Middelburg w Holandii. Medialna aktywność dyrektora (m.in. w telewizji, radiu i prasie ) daje rezultaty. Wzrasta prestiż szkoły na edukacyjnym rynku Wrocławia, wzrasta liczba uczniów i , co jest istotne w chudych latach, sponsoring (m.in. Bank Zachodni, Kredyt Bank S.A., PKO, Compensa, PKO B.P., NBP, Astra, PSS „Społem”, Le Miraże, Orbis i inne ).
W 1996 roku szkoła uroczyście obchodziła 50-lecie istnienia. Główne uroczystości odbywały się zarówno w budynku szkoły, jak i w kinie klubu OKO. Z tej okazji wyemitowano okolicznościowe medale oraz rozdano statuetki szkoły. Powrócono do idei olimpiad, konkursów, festiwali. Następowała wymiana młodzieży ze wspomnianymi szkołami w Niemczech i Holandii. Innowacją stało się nauczanie dualne w klasach bankowych.
 Działania i osiągnięcia ZSE | 13176 Kb |
| 40 lat Drukarskiej | 18520 Kb |